کیانا وحدتی
راهنمای سایت
صفحه اصلی تالار گفت و گوزبان و ادبیاتموسیقی ایرانیکتابخانه کیانافیلم/کارتونمعماریاخبار و دانستنیهاپزشکی و سلامتبیداری معنویفرهنگ لغتدرباره کیاناورود
<<بعدیقبلی>>


کیانا وحدتی
با من سخن بگو ای جلوه ی حضور ای مطلق نبود ای سایه ی وجود با من سخن...

جزئیات بیشتر...




نوشدارو بعد از مرگ سهراب
گاهی اتفاق می افتد که آدمی برای جلوگیری از خطری عظیم و یا زیانبخش به...

جزئیات بیشتر...


ادبیات غنایی
« 13837 بازدید »

شرح: آن دسته از آثار ادبی که حاوی احساس ها ،هیجان ها،اندیشه ها و عواطف فردی شاعر یا نویسنده وتجربه های فردی اوست ادبیات غنایی نام گرفته است.اشعارعاشقانه،عارفانه که بیشترین حجم ادبیات جهان را تشکیل می دهند از این نوع ادبی هستند.
استاد محمد رضاشفیعی کدکنی اعتقاد دارد که بر خلاف معتقدین شعر غرب که شعر غنایی را تبلور "خویشتن خویش" شاعر می دانند،ادبیات غنایی مصنوعی است کاملاً اجتماعی به طوری که اگر تعریف این گروه را بپذیریم بخش عمده ای از شعر غنایی را باید از حوزه ی تعریف غنایی بیرون کنیم لذا ایشان تعریف دقیق شعر غنایی را چنین می دانند:
"شعر غنایی سخن گفتن از احساسات شخصی است" به شرطی که از دو کلمه ی "احساس" و "شخصی" وسیع ترین مفاهیم آن ها را در نظر بگیریم؛یعنی تمام انواع احساسات از نرم ترین احساسات تا درشت ترین آن ها با همه واقعیاتی که وجود دارد.احساس شخصی بدان معنی که خواه از روح شاعر مایه گرفته باشد و خواه از احساس او، به اعتبار این که شاعر فردی است اجتماعی،روح او نیز در برابر بسیاری از مسائل با تمام جامعه اشتراک موضع دارد.
به اعتقاد نگارنده نیزاین تعریف با اندکی تغییر ویا شاید توصیف بیشتر نزدیک تر به انواع شعر غنایی است در یک استدلال می توان گفت که اگر شعرغنایی وحوزه ادبیات کاملاً شخصی و توصیف خویشتن خویش بود هیچ گاه گره خوردگی اندیشه وخیال با دیگری ایجاد نمی کرد. این که «از دل ها به دل ها روزنی است» همان مشترکاتی است که بین طوایف آدمی ایجاد بستر نموده و ذهن و خیال آدمی را بر خود معطوف می کند. حداقل می توان گفت که شعر غنایی ای که زنده مانده و به ما رسیده است و شعری که پس از تولد به حیات خود در طول قرون ادامه می دهد و بیشترین گره خوردگی را با دیگران ایجاد می کند شعری به مفهوم واقعی بر رفته از موضع شخصی است .
دوران شعر غنایی:همان گونه که گفته شد شعر حماسی در دوران طفولیت جوامع به وجود می آید و شعر غنایی شعری است که در دوران جوانی جامعه ها رشد می کند.بدین گونه که شخص خویشتن خویش را باز می یابد و نداهای درون خویش را می شنود وبه سوی آن ها گرایش می یابد.
توانایی تخیل در آفرینش حوادث و قهرمانان آن گونه که در شعر حماسی دیده می شود بی کرانه است. اما در برابر امور خویشتن خویش انسان، این آفرینش در حد معین می ایستد.
در شعر فارسی وسیع ترین افق معنوی ،افق شعر غنایی است. مطالعه در تطور انواع غنایی در ادب فارسی، گسترده ترین زمینه ی بحث است. موضوعاتی که در ادب فارسی ،حوزه شعر غنایی را تشکیل می دهد. تقریباً تمام موضوعات رایج است به جز (حماسه وشعر تعلیمی)در یک نگاه اجمالی: شعر های عاشقانه،فلسفی،عرفانی،مذهبی،هجو،مدح ووصف طبیعت همگی مصادیق شعر غنایی هستند.نکته قابل ملاحظه این که در ادبیات فارسی این مفاهیم اغلب با یکدیگر آمیخته اند و یک قطعه شعر می تواند ترکیبی از همه ی این مفاهیم باشد.
غزل فارسی که یکی از سرشارترین حوزه های شعر است نمونه خوبی است که در آن می توان آمیزش انواع غنایی را به خوبی ملاحظه کرد.
لازم است اشاره کنیم در آغاز ادب فارسی ، این انواع از یکدیگر بیشتر تمایز دارند. هر قدر شعر فارسی به کمال نزدیک تر می شود این مفاهیم بیشتر به هم می آمیزند.ناگفته پیداست که یکی از علل اصلی این آمیختگی انواع غنایی در ادب فارسی تأثیر قوالب شعری و سنت های ادبی است.

تهیه کننده سند: masoud

نظرات بازدید کنندگان (1 نظر)    

آپارتمان A4A: طراحی سئو